|
برای دل خودم...
|
-زمین تب زده انسان عصر یخ بندان...و من میان تب و انجماد سرگردان
-مرا به دلخوشی عشق زندگی مدهید...به عشق راضیم اما به مرگ محتاجم
-دلم مرگ میخواد ولی یه مرگی که بعدش نیستی باشه ... از ریخت هستی خسته شدم...
-این حالم گذراست اما جدیدا زود به زود گذرش اینطرفها میفته!
خسته شدم از خسته شدن!
بیرون داره شرشر بارون میاد و من اینجا نشستم و نمیتونم برم بیرون
لعنت بر...بر... بر هر چی که نمیذاره من الان برم زیر بارون...
توی دنیایی هستیم که با یه اتفاق بهمون نشونن میده که چقددددددر بزرگه،با همون اتفاق وهمون موقع که داره نشون میده چقدر بزرگه بهمون میفهمونه که چقددددددددر کوچیکه!
توی یه لحظه میتونی یه عالمه حس متضاد داشته باشی،مریض باشی و احساس سلامتی کنی،خوشبخت باشی و احساس بدبختی کنی،و به عکس
اصلا یه روزهایی خودم انقدر در تضاد با خودمم که درکش برا خودم سخت میشه!
با همه ی این تضادها نمیدونم کی و کِی بهمون یه لباسی پوشونده که فشار همه ی این تضادها رو تو یه تعادل نگه میداره و از کجا معلوم شاید دلیل تعادلمونو همین تضادها قرار داده...
به هر حال زندگی اینجوری قشنگتره
پ.ن:لوس شدم...لوس تر شدم...دلم بچگی میخواد و بچگی کردن...
پ.ن.تر:حالم خوبه اما میخوام خوبتر باشه!!!
حالم خییلی گرفته است...هر کاری میخوام بکنم یه "نه" گنده اون وسط پیداش میشه...
ادامه مطلب
سر آن ندارد امشب که برآرد آفتابی!
به تعداد آدمها حقیقت وجود داره
هر کسی دنیا و حقیقت ها رو از دید خودش میبینه
با این حساب هیچی مطلق نیست
در عین یکی بودن همه چیز، هیچ وحدانیتی وجود نداره
...
پیشتر عاشق ِکسی بودم، دختری اهل ِاین حوالی بود
نه مدل، نه ستاره، نه مانکن، ساده اما عجیب عالی بود
مثل ِقالیچهی پرنده، مدام از خوشی توی ابرها بودم
روزهایم ستاره باران و رنگ ِشبهام پرتقالی بود
من به پاییز فکر میکردم، زیر چتری که مشترک میشد
شعر از لای دفترم میریخت، دست ِجیبم اگرچه خالی بود
شعر در من شبیه یک چشمه، بیتوقف مدام میجوشید
مملکت رنگ و بوی دیگر داشت، مملکت غرق ِخشکسالی بود
کار، کم کم رقیب ِشعرم شد تا که از هفت خوان عبور کنم
خوان ِهفتم نگاه ِاو بود و اولی، مشکلات ِمالی بود
ناگهان دیر شد، چه زود و چه بد، به همین سادگی و تلخی رفت
بعد من ماندم و دلی مبهوت، ظاهرا وقت ِماستمالی بود
پیش ِیک مرد ِمردتر از من، در لباس ِعروس میخندید
مثل بخت ِبد ِنداشتهام، رنگ ِماشینشان ذغالی بود
مادرم از مخاطب ِغائب، صبح تا شب سوال میپرسد
من صریحا دروغ می گویم: بانوی شعرها خیالی بود...
پ.ن:این شعر منو یاد یکی از دوستان انداخت که زندگیشو واقعا خراب کرد،بد رفت رو مخم نوشتمش شاید از مغزم بره بیرون
پ.ن:همه چیز زندگی لذت بخشه به جز صبر و انتظار...
پاییز برگ ریز غم انگیز آه خیز...
پاییز میرسد که مرا مبتلا کند
با رنگهای تازه مرا آشنا کند
پاییز میرسد که همانند سال پیش
خود را دوباره در دل قالیچه جا کند
راز درخت باغچه را برملا کند
او قول داده است که امسال از سفر
اندوههای تازه بیارد، خدا کند
او میرسد که باز هم عاشق کند مرا
او قول داده است به قولش وفا کند
پاییز عاشق است، وَ راهی نمانده است
جز اینکه روز و شب بنشیند دعا کند
شاید اثر کند، وَ خداوندِ فصل ها
یک فصل را بخاطر او جا به جا کند
تقویم خواست از تو بگیرد بهار را
تقدیر خواست راه شما را جدا کند
خش خش ... صدای پای خزان است، یک نفر
در را به روی حضرت پاییز وا کند
سهشنبه و پنجشنبه
حالا چهارشنبه هم چون بین العلاقتینه! ایراد نداره باشه...
پ.ن:گاهی تنها چیزی که لازم دارم قدم زدنه،شب،یه جای خلوت...بعدش معجزه میشه...معجزه
یه روزهایی با اعتماد به نفس با چهار پنچ خط نوشته رو یه کاغذ تیکه پاره میرفتم کنفرانس میدادم بدون اینکه کم بیارم...امروز حتی برای کوچیک ترین حرف زدنها ذهنم کم میاره!!!
انگار که تمام انرژی ذهنم یه جای دیگه صرف میشه...کجاشو نمیدونم...