این جامعه ی لعنتی که روز به روز بیشتر برام شبیه اون دستگاه دندونسازی میشه

-اونی که وقتی میخوان دندون آدمو بتراشن میکنن تو دهن آدم و انگار مغزتو دارن میتراشن-

این آدمهای روز به روز داغون تر. خودم هم قاطی همین آدمها یه قاطیِ داغونِ الکی...

این روزها و زمانه ای که خودمون ساختیم...

امید داشتن، آینده نگری، فهمیدن، کمال، به درد بخوری همه کلمه های قشنگی ان

اما اونچه زیاد دیده میشه چی؟ فقر، فحشا، بی اخلاقی، بدجنسی، سادیسم، مازوخیسم و ...

نمیشه ندید

نمیشه کور بود

میشه ایزوله شد... اون  هم مشروط

م ش ر و ط