انگار افتادم تو راهی که به اسم یکی دیگه است

بعد به خاطر اینکه همه از این موقعیت تعریف میکنن و واقعن به نسبت معیارهای جامعه خوبه و شاید از خوب بهتر ادمه اش میدم ولی از ته دلم میدونم راه من نیست

یه غمی رو دلمه... نقیض اون گربه هه که دستش به گوشت نمیرسیم... گربه ای ام که دستش به گوشت رسیده ولی نمیدونه واقعن گوشتو دوست داره بخوره یا فکر میکنه دوست داره یا فکر میکنه باید دوست داشته باشه

یه عدم قطعیت وحشتناک

میدونم اگه از این عدم به قطعیت رسیدم مردم... ولی اگه نرسم؟